De ergste zin voor een wethouder

geplaatst in: Overheidscommunicatie | 0

Ik mag veel bewonersavonden begeleiden als extern gespreksleider.Daar hoor ik prachtige uitspraken van politici, ambtenaren en bewoners. Pareltjes die de kern blootleggen, en ook bloopers die de hele avond hopeloos het moeras in helpen. Helaas nog niet zo lang geleden hoorde ik een wethouder zo’n enorme uitglijder maken. Hij had net het plan gepresenteerd dat op de tekentafel van het gemeentehuis was bedacht. Het was duidelijk dat de toehoorders vragen hadden over de geboden oplossing en best mee wilden denken over alternatieven. Eén mevrouw vroeg aan de wethouder waarom voor deze variant was gekozen. De wethouder keek haar aan, zuchtte even en sprak de onvergetelijke woorden: “Ik zie dat u het niet helemaal begrijpt, ik zal het nog eens uitleggen.” Het moge duidelijk zijn dat dit niet meer goed is gekomen. Elke sprietje draagvlak dat nog eventueel haalbaar was geweest werd met deze uitspraak drie gemeenten verderop geblazen. En ik moet zeggen, het verbaast mij ook enorm dat er anno 2017 nog altijd dit soort uitspraken op te tekenen zijn.

Waarom gemeenten niet naar burgers luisteren

In het boekje “waarom gemeenten niet naar burgers luisteren” van Paulus Blom en mijzelf, halen we de motie Willems aan. Al in 1993 (!) kamerbreed aangenomen. Daarin wordt de regering opgeroepen “te experimenteren met het op diverse wijzen voorleggen van maatschappelijke problemen en beleidsvoornemens aan burgers”. Een kwart eeuw geleden, zeg maar. Het opleidingsniveau is in die periode drastisch gestegen in Nederland. Door social media is de horizontale organisatie in alle branches enorm toegenomen. Burgers regelen en organiseren liever zelf dan afhankelijk te zijn van een overheid waar men weinig vertrouwen in heeft. En ondanks al die overduidelijke ontwikkelingen zijn er nog steeds politici die het mandaat om de wens van het volk uit te voeren verwarren met de macht om het zelf te beslissen. Democratie gaat niet over de macht uit handen geven, het behelst veeleer de plicht van de gekozen politicus om goed te luisteren naar de personen die hem of haar hebben gekozen. Door je eigen plannen te presenteren en kritiek als ‘dom’ of ‘onbegrip’ te bestempelen is een schoffering van de kiezer. De hiervoor genoemde dame begreep dat volkomen, want na de uitspraak van de wethouder pakte ze demonstratief haar jas en verdween naar de uitgang.

Meer voorbeelden

Natuurlijk zijn er steeds meer voorbeelden hoe het wél moet. Waarin participatie niet een verkapte bezuinigingsmaatregel is, maar voortkomt uit visie en beleid. Vorige week nog was ik in Purmerend ter gelegenheid van de opening van het verbouwde stadhuis. Bij de entree stond burgemeester Don Bijl persoonlijk alle gasten welkom te heten. Toen ik hem vertelde dat ik dat bijzonder vond zei hij: “Ach, het is de manier waarop wij hier werken. Niet het nieuwe werken, maar het betere werken. Er is nu nog maar één werkplek op 6 tot 7 medewerkers. Er wordt immers veel meer tijd in de samenleving doorgebracht, daar gebeurt het!”

Woon en/of werk jij in een gemeente die het anders doet? Waar burgerparticipatie als functioneel onderdeel van de democratie wordt gezien? Of ken je gewoon goede cases? Laat het even weten in een reactie

Rob Janssen
Spraakmaker