Ik heb een cadeautje meegenomen

geplaatst in: Overheidscommunicatie | 0

Dit zei ik tegen de wethouder en overhandigde het boek dat ik samen met Paulus Blom heb geschreven.
Ik vind het altijd aardig om bij een nieuwe kennismaking een positieve start te maken. Dat lijkt wederzijds, want met een “ach wat aardig” neemt ze het boek in ontvangst en kijkt snel naar de titel. Onmiddellijk verandert de blik in haar ogen bij het lezen van de titel. “Mmmm, ‘Waarom gemeenten niet naar burgers luisteren’, dat klinkt niet erg positief, vind je wel?”, zegt ze terwijl ze me vorsend aankijkt. Ik haast me te zeggen dat het boek vooral is geschreven vanuit de geest van de ondertitel: ‘in zeven stappen naar betere participatie’. En dat de gekozen titel ook bedoeld is om te triggeren, marketing, en dat soort zaken. Maar ik voel al dat het een verloren race is. Het is mij gelukt om binnen een halve minuut een potentieel vruchtbaar gesprek om zeep te helpen. Ik overweeg even om het kort te houden en het over een half jaar nog eens te proberen. Maar dan word ik te hulp geschoten door de aanwezige ambtenaar. “Wat een geweldige dag was het afgelopen zaterdag”, breekt zij het ijs wat inmiddels aardig aan het dichtvriezen was. Zowel de wethouder als ik weten precies waar ze het over heeft: De g1000, een burgertop die we hebben georganiseerd met een aantal enthousiaste burgers en ondernemers. Doel was het in gesprek krijgen en houden van ondernemers, burgers, politici en ambtenaren. Uiteindelijk heeft dat na een hele dag met zo’n 700 deelnemers geresulteerd in een tiental projecten die grotendeels door burgers zelf worden opgepakt en uitgevoerd. De ambtenaar had zelf ook deelgenomen en was zichtbaar enthousiast over de G1000.

Ik zie nieuwe kansen en kijk de wethouder opgewekt aan: “Volgende week is de eerste follow-up bijeenkomst, u bent van harte uitgenodigd om daarbij aanwezig te zijn”. In haar ogen zie ik meteen dat dit niet de goede insteek is. “Ik ga daar niks beloven” bijt ze me toe. Oprecht verbaasd reageer ik:” Nou, nee, u hoeft ook niks te doen, gewoon aanwezig zijn en kijken welke initiatieven er ontplooid zijn.”
Het ijs is echter inmiddels dik genoeg om een elfstedentocht op te houden. “Ja,ja, dat ken ik”, vervolgt ze ijzig, “maar als ik er ben wil iedereen toch dat ik toezeggingen ga doen. Bovendien, weet jij wel hoeveel projecten er hier zijn? Als ik overal aanwezig moet zijn houd ik geen tijd meer over om mijn werk te doen.”

Even overwoog ik om iets te zeggen dat betrokkenheid bij de bevolking wel eens de kern van het werk van een wethouder kon zijn. Maar een inwendig wijs stemmetje snoerde mij de mond. Het gesprek kwam verder niet echt lekker meer op gang en met een katerig gevoel verliet ik het gemeentehuis. Ervaring rijker, illusie armer..

Rob Janssen
info@spraakmaker.nl