Is skaten wel zo leuk?

geplaatst in: Presenteren | 0

“Zie je wel dat skaten leuk is?” Terwijl hij nog maar net zijn evenwicht op twee fonkelnieuwe in-line skates kon bewaren, probeerde de vader zijn stem luchtig te laten klinken. Hij keek in de richting van een andere vader, die even verderop met twee kinderen acrobatische toeren uithaalde om de kunst van het skaten machtig te worden. Bij elke buiteling werd hartelijk gelachen.
“Dat kunnen wij toch ook?”, probeerde de vader weer.
Zijn zoon van een jaar of zeven zat op een bankje en keek stuurs voor zich uit.
“Kom op, Bram”, zei de vader en zijn stem klonk ongeduldiger, “dacht je dat ik het leuk vond zo?”.
Bram bleef hardnekkig naar zijn voeten kijken en zonder op te kijken sneerde hij:”Nou, waarom gaan we dan niet naar huis?”.
“Naar huis?”, vroeg de vader, terwijl de irritatie duidelijk hoorbaar was, “Jóh, het is zondag, het is stralend weer, het is toch leuk om iets samen te doen?”
Bram bleef zwijgend zitten. Zijn houding was duidelijk: het wás niet leuk en het zou ook niet leuk worden.

Toen ik dit tafereeltje een paar dagen geleden passeerde, realiseerde ik me, dat hetzelfde gebeurt met presentaties. Vaak hebben mensen het gevoel dat ze ‘moeten’ presenteren. Van binnen zijn ze er van overtuigd dat dat niet leuk is, maar het moet nou eenmaal. Net zoals de vader, die zelf geen plezier aan skaten beleeft en het daardoor ook niet op zijn zoon kan overbrengen. Misschien heeft zijn vrouw tegen hem gezegd:”Ga lekker met Bram in het park skaten. Je ziet hem toch al zo weinig”.En ik stel me zo voor, dat hij bij thuiskomst tegen zijn vrouw zegt:”Schat, ik heb het écht geprobeerd, maar Bram werkte niet mee”. En Bram? Die gooit zijn skates ongebruikt in de kast en gaat met tranen in zijn ogen naar zijn kamer.

Regelmatig zie ik presentaties van mensen, die er duidelijk geen zin in hebben. Ze zijn dan vaak maar op één ding gericht: geen fouten maken. Dat betekent een PowerPoint presentatie met alle tekst en data, een katheder waarachter we ons veilig voelen, een stem als een nieuwslezer en een gezichtsuitdrukking van een doodgraver. De boodschap is duidelijk: hier zijn we met iets ernstigs bezig! Het publiek voelt dat feilloos aan en zit er dan ook met uitgestreken gezichten bij. Is het u wel eens opgevallen, dat de sfeer tijdens een congres vaak weinig verschilt van een begrafenis?

Hoe kunnen we dat doorbreken?
Tegen sprekers zeggen, dat ze rustig meer mogen lachen of enthousiast zijn helpt niet, is mijn ervaring.
Technieken aanleren met betrekking tot gebruik van handen en intonatie al evenmin.
Er is maar één remedie: het onderwerp persoonlijk maken.
Net als de vader, die met zijn twee kinderen laat zien, dat het OK is om te vallen, plezier te hebben in leren, kan een spreker zijn publiek met elk onderwerp boeien. Voorwaarde is, dat hij of zij er voor zorgt, dat het onderwerp gaat leven. Laat zien, waarom het voor ú boeiend of belangrijk is.
Hoe?
Gebruik voorbeelden uit uw eigen leven, waar moet u om lachen, waar wordt u kwaad om, wat frustreert u of waar kunt u midden in de nacht voor wakker gemaakt worden?
Gebruik die voorbeelden, vertel die verhalen als metaforen voor uw onderwerp, en u zult merken, dat het zomaar leuk kan worden om te presenteren. Regelmatig hoor ik van cursisten, dat ze achteraf complimenten krijgen. Niet, omdat ze de ultieme presentatie hebben gegeven, maar omdat ze gewoon iets van zichzelf hebben gedeeld. Zó simpel is het.

Geniet van het leven!

Rob Janssen
info@spraakmaker.nl