Plotselinge doofheid

geplaatst in: Presenteren | 0

Met enige moeite probeert een cursist een boeiend verhaal te houden over zijn werk. Soms naar woorden zoekend doet hij zijn uiterste best om voor de negen collega’s die zijn gehoor vormen samenhangend en overtuigend te spreken. De trillingen in zijn gezicht en de vochtplekken onder zijn oksels verraden de spanning die hij voelt.
Hij heeft als opdracht om in drie minuten duidelijk te maken wat zijn werk inhoudt. Het valt hem niet mee. Na twee en een halve minuut zeg ik: nog dertig seconden”.
De man houdt onmiddellijk op met praten, kijkt mij verbouwereerd aan en is gedurende tien seconden volledig de draad kwijt. Hij vervolgt zijn verhaal enigszins hakkelend om uiteindelijk door mij uit zijn lijden verlost te worden met de mededeling: “Tijd, dank je wel”.Op mijn vraag hoe hij het zelf heeft ervaren antwoordt hij: “Nou, het viel niet mee. En ik wist niet hoe lang ik had. Ik dacht dat ik te horen zou krijgen wanneer ik nog dertig seconden had?”
“Dat heb ik aangegeven, heb je dat niet gehoord”? was mijn antwoord.
“Nee”, zei hij.
De overige deelnemers waren met stomheid geslagen. Juist door mijn tijdsmelding was hij volledig uit zijn verhaal geraakt, hoe was het mogelijk dat hij het zich achteraf niet meer herinnerde? Het antwoord is eenvoudig: hij had een aanval van plotselinge doofheid.

Plotselinge doofheid is een situatie waar we allemaal wel eens mee te maken hebben. U kent dat wel, iemand zegt iets terwijl u ingespannen een boek leest, een verhaal aan het schrijven bent of een sportwedstrijd volgt. U oren zijn prima in orde en toch hoort u die persoon niet. Plotselinge doofheid. Wat we doen op dat moment is onze focus volledig richten op iets, zodat de input van buiten simpelweg niet binnen komt. Erg effectief, aangezien we op die manier onze aandacht volledig kunnen richten op die éne taak die op dat moment van belang is.
Hoe werkt het dan in het voorbeeld van de cursist? Waar lag zijn focus, waar was hij op gericht, waardoor hij zich mijn tijdsmelding achteraf werkelijk niet meer herinnerde?
Zijn aandacht lag bij hemzelf. Niet uit egoïsme, puur als gevolg van onzekerheid. Gedachtes als:”als ik maar niet dichtklap, als ik maar geen stomme dingen zeg, als ik maar niks vergeet, etc..” waren zó belangrijk voor hem, dat hij nauwelijks oog en oor had voor wat er om hem heen gebeurde.

Doe uzelf en uw publiek een plezier: zorg ervoor dat u blijft zien wat er in uw omgeving gebeurt. Uw publiek is niet geïnteresseerd in uw verhaal. Als dat zo was had u kunnen volstaan met het rondmailen van de tekst…..
Nee, uw publiek wil maar één ding: geboeid worden door ú!
Daarvoor is het wel nodig dat u uw focus op uw publiek hebt.
Hoe u dat doet? Heel eenvoudig, drie tips:
1. Langer dan twintig minuten over de inhoud spreken is zinloos, kort uw verhaal drastisch in
2 .Doorspek uw lezing met voorbeelden uit uw eigen ervaring.
3. Beantwoordt voor uzelf de vraag: waarom is dit onderwerp interessant voor dít publiek?

Geloof mij niet, geloof alleen uw eigen ervaring.
Pas deze tips toe in de praktijk en beoordeelt u zelf of ze leiden tot een beter resultaat.

Geniet van het leven!

Rob Janssen
info@spraakmaker.nl